به صادق هدایت

یک دوست دیگر هم دارم که بسیار بسیار دختر مهربانیست . همه ی پسرهای دنیا را حتی بیشتر از جانش دوست دارد و حاضر است با هر کس که تماس گرفت از صبح تا شب لاس بزند ، آن هم نه خشک بل تر ، آنچنانکه آب از لب و لوچه طرف راه بیفتد و هوس کند ؛ تازه همه ی این امکانات هم به صورت رایگان . می‌گویم که بسیار دختر مهربان و دوست‌‌داشتنی‌ای هست و تازه در همه ی عمرش فقط و فقط یک دوست‌پسر داشته و بقیه فقط و فقط دوست معمولی بوده‌اند و هستند که می‌آیند ، لاس می‌زنند و می‌روند و البته اگر پولدار باشند بیشتر می‌مانند و اگر بی‌پول کمتر .

این دوستم چون هنوز دختر است ، در‌به‌در دنبال یک شوهر پولدار می‌گردد . آنقدر پولدار که حتی اگر لازم شد شوهر عزیزتر از جانش با پول حتی خدا را هم برایش بخرد و در عالم هستی دخل و تصرف کند . خوشا به حال شوهر این دوستم . از همین حالا به او که فکر نمی‌کنم هیچ‌گاه نمود خارجی پیدا کند حسادت می‌کنم چراکه این دوستم واقعا موجود مهربانیست . بارها به خود من گفته است که اگر پولدار بشوم حاضر است تا انتهای عمرم که امیدوار است بسیار کوتاه باشد ، عاشقانه همچون پروانه که شمع را دوست می‌دارد ، دوستم داشته باشد و با من شب‌ها را روز گرداند . البته از قبل طی کرده که دوستانی هم دارد که نسبت به آنها حتی دوران ازدواجش هم وظیفه‌هایی دارد و اگر روز را با آنها شب نکند ، آنها دلشان می‌شکند و من هم از قبل همه ی شروطش را پذیرفته‌ام چراکه واقعا از دل و جان دوستش می‌دارم و از صبح تا به شب برای رسیدن به آن حد ثروت چونان یک خر ، مسافرکشی می‌کنم که عشقم را به او ثابت کنم .

به خاطر دارم که یک‌بار بسیار بسیار در فکر بودم و در اعماق برای خودم سیر می‌کردم ، در پی بلبلان مست بودم و مستان الست با محمد رضا لطفی و درویش‌هایش . دستم بر روی سه‌تار بالا و پایین می‌رفت به یاد لطفی و به تقلید از او ، قافله‌سالار را زمزمه می‌کردم :‌« خوش می‌کنی درمان من ، ای دین و ای ایمان من ، ای بیدلان را سلسله ، ای شبروان را مشعله ، ای قبله ی هر قافله ، ای قافله‌سالار من » و او بود در جان من خوش می‌رفت و درمانم می‌کرد که ناگاه همچون اجل معلق نمی‌دانم در خیال یا واقعیت  دوستم بر من رسید و گفت که اینگونه عشقت را به من می‌خواهی ثابت کنی و از آن روز کذایی اگر شما دیدینش ، من هم دیدم .

اینگونه می‌گذرد روزگارم .