نفرین‌نامه

از خودم بدم می‌آید ، بدک که نه ، از خودم متنفرم ، آن هم نه کم بلکه به شدت . به شدت از خودم متنفرم و البته به شدت از خودم خسته شده‌ام یا شاید از خودم بیزارم .

موجودی احمق ، بی‌شعور ، پست‌فطرت با هزاران هزار مشکل فکری و روانی ، بدون هیچ عشق و علاقه و هدف در زندگی ، با روحیه‌ای بسیار حساس و ضربه‌پذیر . موجودی که در همه ی بن‌بست‌های مدرنیسم و پست‌مدرنیسم گیر کرده و به‌ناچار تبدیل به یک تیپ از نوع بشر شده است و از قضای بد اسیر تیپ روشن‌فکر شده است ، تیپی که بدبخت‌ترین نوع تیپ‌هاست در تمام تاریخ چرا که بسیاری از واقعیت‌های اجتماعی را خودش تعریف می‌کند و خودش هم در اعماق وجودش می‌داند که چقدر تعریف‌های پوچ و تهی است و فقط تعریف می‌:ند چون تیپ اربابان می‌خواهند که تولید شود . موجودی که هربار که به یک تابلو نگاه می‌کند در خود می‌ماند که این زندگی‌اش هم شاید یک تابلو نقاشی باشد و فقط حرکت در چند بعد داشته باشد . موجودی که گهگاه با خود می‌اندیشد که همه ی حیات و دنیایش یک بازی کامپیوتری است و …

لعنت بر اگزیست و سارتر با هم ، از خودم بدم می‌آید چراکه من با معیارهای جامعه انسان کثیفی هستم با یک اینترفیس زیبا ، چیزی شبیه یک بادکنک که بر فراز آسمانها در حال پرواز است و زیبایی‌اش تحسین همه را برمی‌انگیزد و با دیدنش همه آرزوی پرواز می‌کنند ولی درونش پر است از کثافت و کافی است که متلاشی شود تا دنیایی را کثافت بگیرد .

من هنوز نمی‌دانم که خدا وجود دارد یا ما در توهمیم و می‌توانم ساعت‌ها برایت از بودنش برایت صحبت کنم تا آن حد که اشک در چشمانت حدقه بزند از شوق نیاز به پرستش ، آنچنان برایت مثنوی‌ شرح دهم که مولانا هم خودش بماند که چه گفته و تو در عرفان و شرح عشق به جایی برسانم که عطار با منطق‌الطیر تو را می‌رساند ولی هنوز خودم هیچ نمی‌دانم .

انسانی عیاش و بدون آرزو ، بدون دین ، بدون هدف و بدون …. ، لعنت بر من ….

تمام