احتمالا کشتن یک آدم با چوب ، باید کار سختی باشد . با چاقو هم راحتتر است و هم مطمئن‌تر . اول از همه نوبت کسانی است که دوستشان می‌داشتم . جذاب خواهد بود . هر کس را که روزگاری می‌خواستم با چاقو خرخره‌اش را می‌برم .

پ . ن : اینک منم آن شاه شاهان … مسیح حاصل درد و جاودانگی یک شبح مصلوب

—————-

مو آن مستم که پا از سر ندونم
سر و پایی به جز دلبر ندونم

دلارامی کزو گیره دلآرام
به جز ساقی کوثر ندونم

سقفی اندازه ی قلب من و تو ، واسه لمس تپش دلواپسی ، برای شرم لطیف آینه‌ها(لحظه‌ها) ، واسه پیچیدن بوی اطلسی ، زیر این سقف با تو از گل ، از شب و ستاره می‌گم ، از تو و از خواستن تو می‌گم و دوباره می‌گم ، زندگیمو زیر این سقف با تو اندازه می‌گیرم ، گم می‌شم تو معنیه تو ، معنیه تازه می‌گیرم

سقفمون افسوس و افسوس ، تن ابر آسمونه ، یه افق ، یه بینهایت ، کمترین فاصلمونه

تو فکر یک سقفم ، یه سقف رویایی ، سقفی برای ما ، حتی مقوایی ، تو فکر یک سقفم ، یه سقف بی‌روزن ، سقفی برای عشق ، برای تو با من

سقفی اندازه ی قلب من و تو ، واسه لمس تپش دلواپسی ، برای شرم لطیف آینه‌ها ، واسه پیچیدن بوی اطلسی ، زیر این سقف اگه باشه پر می‌شه عطر تن تو ( از گرمای تو ) ، لختی پنجره‌هاشو می‌پوشونه پیرهن تو ( دستای تو ) ، زیر این سقف ، خوبه عطر خودفراموشی بپاشیم ، آخر قصه بخوابیم اول ترانه پا شیم

سقفمون افسوس و افسوس ، تن ابر آسمونه ، یه افق یه بی‌نهایت ، کمترین فاصله‌مونه

تو فکر یک سقفم

خورشید از آن دور ، از آن قله ی پربرف
آغوش کند باز ، همه مهر ، همه ناز
سیمرغ طلایی پر و بالی‌ست که چون من
از لانه برون آمده ، دارد سر پرواز

پرواز به آنجا که نشاط است و امید است
پرواز به آنجا که سرود است و سرور است
آنجا که سراپای تو ، در روشنی صبح
رویای شرابی‌ست که در جام بلور است

آنجا که سحر ، گونه ی گلگون تو در خواب
از بوسه ی خورشید ، چو برگ گل ناز است
آنجا که من از روزه هر اختر شبگرد ،
چشمم به تماشا و تمنای تو باز است !

من نیز چو خورشید دلم زنده به عشق است .
راه دل خود را نتوانم که نپویم
هر صبح ، در آیینه ی جادویی خورشید
چون می‌نگرم ، او همه من ، من همه اویم !

او روشنی و گرمای وجود است
در سینه ی من نیز دلی گرمتر از اوست.
او یک سر آسوده به بالین ننهاده‌ست
من نیز به سر می‌دوم اندر طلب دوست

ما هردو در این صبح طربناک بهاری
از خلوت و خاموشی شب ، پا به فراریم
ما هردو ، در آغوش پر از مهر طبیعت
با دیده ی جان ، محو تماشای بهاریم

ما ، آتش افتاده به نیزار ملالیم
ما عاشق نوریم و سروریم و صفاییم ،
بگذار که سرمست و غزلخوان من و خورشید
بالی بگشاییم و به سوی تو بیاییم .

موجودی احمق ، بی‌شعور ، پست‌فطرت با هزاران هزار مشکل فکری و روانی ، بدون هیچ عشق و علاقه و هدف در زندگی ، با روحیه‌ای بسیار حساس و ضربه‌پذیر . موجودی که در همه ی بن‌بست‌های مدرنیسم و پست‌مدرنیسم گیر کرده و به‌ناچار تبدیل به یک تیپ از نوع بشر شده است و از قضای بد اسیر تیپ روشن‌فکر شده است ، تیپی که بدبخت‌ترین نوع تیپ‌هاست در تمام تاریخ چرا که بسیاری از واقعیت‌های اجتماعی را خودش تعریف می‌کند و خودش هم در اعماق وجودش می‌داند که چقدر تعریف‌های پوچ و تهی است و فقط تعریف می‌:ند چون تیپ اربابان می‌خواهند که تولید شود . موجودی که هربار که به یک تابلو نگاه می‌کند در خود می‌ماند که این زندگی‌اش هم شاید یک تابلو نقاشی باشد و فقط حرکت در چند بعد داشته باشد . موجودی که گهگاه با خود می‌اندیشد که همه ی حیات و دنیایش یک بازی کامپیوتری است و …

لعنت بر اگزیست و سارتر با هم ، از خودم بدم می‌آید چراکه من با معیارهای جامعه انسان کثیفی هستم با یک اینترفیس زیبا ، چیزی شبیه یک بادکنک که بر فراز آسمانها در حال پرواز است و زیبایی‌اش تحسین همه را برمی‌انگیزد و با دیدنش همه آرزوی پرواز می‌کنند ولی درونش پر است از کثافت و کافی است که متلاشی شود تا دنیایی را کثافت بگیرد .

من هنوز نمی‌دانم که خدا وجود دارد یا ما در توهمیم و می‌توانم ساعت‌ها برایت از بودنش برایت صحبت کنم تا آن حد که اشک در چشمانت حدقه بزند از شوق نیاز به پرستش ، آنچنان برایت مثنوی‌ شرح دهم که مولانا هم خودش بماند که چه گفته و تو در عرفان و شرح عشق به جایی برسانم که عطار با منطق‌الطیر تو را می‌رساند ولی هنوز خودم هیچ نمی‌دانم .

انسانی عیاش و بدون آرزو ، بدون دین ، بدون هدف و بدون …. ، لعنت بر من ….

تمام

اسب دریائی روحم , تو ساحل برق میزنه عین سراب. روح من پاکه مثل دل تو مثل چش سگ مثل دست نوزاد سردمه !! مثل آغاز حیات گل یخ. جشن مرگم برپاست! این هم از همراهم ؟ من به دنبال دوای خودمم , ورنه اینو ازبرم , این که هر کی خودشه! چه کنم؟ ها ؟ چه کنم؟ شلغم و لبوی هیچ وقت , از کجا گیر بیارم؟